İnsanoğlu niyetini nasıl ihlas ve sıdk üzere yapabilir? Halis Bayancuk Hoca

Amelin kendisine bakılır. Amelin kendisine bakarsan seni amele sevk eden niyeti de tespit edebilirsin. Amelin kendi niyetin aynasıdır. Temiz tohum temiz meyve verir, güzel meyve verir. Pis tohum ise pis meyve verir. Her zaman bu böyledir. Örneğin bir insan cihad etmeye karar verdi. Bu kişinin ne niyetle savaştığına bağlı olarak amelin ismi değişkenlik gösterecek bir durumdur. Ebu Musa el Eşari’den (r.a); Resulullah’a (sav) biri cesareti göstermek, diğeri milletini korumak öteki ise kendisine yiğit adam dedirmek için savaşan kimselerden hangisi Allah yolundadır diye soruldu. Resulullah (sav) şu cevabı verdi:”Kim Allah’ın kelimesi (tevhid, la ilahe illallah) en yüce olsun diye savaşıyorsa o Allah yolundadır. (Buhari, Müslim) Sahabenin biri Peygamber’e (sav) gelip şöyle dedi: Ey Allah’ın Resulü! Şöyle bir adam düşün. Savaşıyor. Hem ecir istiyor hem de insanlar tarafından anılmak istiyor. Buna ne vardır? Allah Resulü (sav) dedi ki: “Ona hiçbir şey yoktur. Ona hiçbir şey yoktur. Ona hiçbir şey yoktur.” Bir insanda Allah yolunda savaşmaya karar verdiğinde nefsine sorarsa nefis ona aksini söylemez. Nefse güven olmaz. Nefse soru sorulmaz. Muhasebe nefisle yapılırsa bu insanı helake götürür. Bu nedenle insan niyetin aynası olan aynaya bakmalıdır. Çünkü amel niyetin aynasıdır. Kişi amelinde Allah’ın rızasına muvaffak olmuşsa bilecek ki niyeti de Allah’ın rızasına uygundur. Fakat kişi bu amelinde Allah’ın rızasına muvafakat etmemiş isen bilecek ki bu amelin de niyetin de köklerinde problem vardır.